Kategoriler
Örgü Modelleri

Dokuma Grace – Jennifer Edwards

Her inanç topluluğu çok çeşitli insanları içerir. Onlardan kıyafet olarak bahsedecek olsaydık, bazılarının kenarlarında biraz yıpranmış, bazılarının düzgün ve düzenli kesilmiş olduğunu görürüz. Bazıları renkli, hatta belki gürültülü. Diğerleri yumuşak tonlu ve sessizdir. Bazıları karanlık, kara hisler sergilerken, diğerleri hafif ve havadar görünüyor. Nitekim her insan bir gün içinde tüm bunları yayar. Ama buradaki amaçlarımız doğrultusunda, her birinin belirli bir dokusu vardır… ışıltılı veya mat, çok renkli veya tek tonlu, hepsi bir inanç ailesinin önemli bir parçasıdır.

Mart ayında cemaatimizdeki insanlardan bir sanat projesi için kıyafet bağışlamalarını istediğimde, ne tür şeyler alacağım hakkında hiçbir fikrim yoktu. Renkleri veya dokuları tahmin etmenin bir yolu yoktu. Kemerler, kurdeleler, bağcıklar gibi giysiler dışında herhangi bir şey istedim. Dokuma goblenle belirli bir görüntü veya sonuç için plan yapmanın bir yolu yoktu. Giysiyi kumaş ipliği haline getirmeye başladığımda bile nihai sonucu öngöremedim. Aslında bu benim yaratmanın en sevdiğim yolu – parçanın süreç içinde gelişmesine izin vererek, materyalleri dinlerken.

Saori’nin dokuma felsefesi bu yaklaşıma çok yakışıyor. Önceden tasarım veya plan yapmadan neşeyle dokumak, malzemelerin kendi başlarına birlikte çalışmasına izin vermek asıl niyetimdi. Ve şimdi ortaya çıkan üç katlı dokuma paneller genel bir tasarıma sahip olsa da, yine de bu serbest dokunmuş kumaş ve “hazineler” yaklaşımını koruyor.

Konsept, ortak bir inançla birleşmiş bireylerden oluşan bir topluluk olarak yaşamlarımızın birlikte dokumasını örnekleyen bir sanat eseri yaratmaktı. Sevgi dolu bir topluluk olmak çok fazla zarafet gerektirir. Bu lütuf kendi başımıza yaratılamaz… Birbirimizle birlikte yürümeye, günlük yaşamımızda hizmet etmeye ve ibadet etmeye devam etmek için Tanrı’nın lütfuna ihtiyacımız var. Bizi bir araya getiren şey zarafettir. Ve bizi eve götüren de zarafettir.

Hemen hemen, giysiyi kumaş ipliği şeritlerine dönüştürmeye başladığımda, bu çalışmanın doğasında var olan mesaj beni şaşırttı. Kendi başına bir hayat sürmeye başladı, bu, başlangıçta öngördüğümün çok ötesinde bir anlam (bu konu hakkında daha sonraki blog yazılarında.) Ama bu, sanatın ve sanat yapmanın güzelliği. Sanatçı, yalnızca söylenmesi, paylaşılması veya sergilenmesi gerekenler için bir araçtır. Bu panelleri yapma süreci kolay olmadı. Yine de onu dünya için takas etmem. Bu eserin yaratılmasıyla zenginleştim. Grace ailemiz için umulduğu kadar benim için de bir hediye.

Paneller şimdi Grace Presbiteryen Kilisesi’nin fuayesinde bulunuyor. Bu fotoğraf rengi iyi göstermese de, duvar halılarının renkleri iç yeşil duvarda gerçekten parlıyor. Bu eserin, bir kilise ailesi olarak geçirdiğimiz sıradan günlerde sıradan yaşamlarımızın nasıl birbirine dokunduğunu göstererek (kilise takvimine referansla) Olağan Zaman boyunca dokunmasını istedim. Yakın tarihimizin BM’nin en sıradan döneminde dokunmuş olması, bunu daha da dokunaklı hale getiriyor. Bu pandeminin sonucunu kimimiz tahmin edebilir? Başlangıçta bu dokumaların nasıl sonuçlanacağını kesinlikle tahmin edemezdim. Günlerimizi Mesih’in lütfu ve merhametiyle birlikte örmeye devam ederken, güzel bir şeyin işlendiğini anlamak bana büyük umut veriyor.

*****

Bu, bu dokuma projenin yapımıyla ilgili üç gönderiden ilkidir. Onun gelişmesini nazikçe okuduğunuz için minnettarım ve bununla cesaretlendirmeniz için dua ediyorum.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir